Geschiedenis
De Maine Coon komt als prototype van de huiskat al eeuwen voor in New England; Maine
en omliggende staten aan de noordoostkust van de Verenigde Staten. De Maine Coon
stamt af van een aantal langharige katten en katten die het langhaargen droegen.
Lang geleden zijn ze naar Amerika meegenomen door kolonisten uit Europa. In de winter
was het vaak erg koud, en hadden de langharige katten een groot voordeel met hun
vacht.
Uiterlijk
- De Kop: Hun kop heeft hoge jukbeenderen , en hebben vaak een wat brede, forse kin.
- Ogen: Groot, ovaal en staan enigszins schuin.
- Oren: Grote oren. De oren zijn ver uit elkaar geplaatst en ze lopen puntig toe. Typerend zijn de pluimen vanuit de binnenkant van het oor naar buiten toe. Deze '' lynxpluimpjes'' zijn erg gewenst.
- Het Lichaam: Een van de grootste kattenrassen die we kennen, vooral de katers zijn vaak groot en gespierd, met een brede borst. De poten zijn van wat korter, hebben zware botten en grote ronde voeten die tevens vaak haarpluimpjes tussen de tenen hebben.
- De staart: Lang, die teruggelegd over de rug minimaal tot aan de nek moet reiken.
- Vacht: Een dichte, dikke, langharige vacht , en dragen vaak een kraag. De structuur van de vacht hangt af van de kleur. In de zomer is de vacht vaak een heel stuk korter dan in de winter, de staart daarintegen blijft altijd volbehaard.
- Kleur van de vacht: De Maine Coon komt alleen voor in natuurlijke kleuren, zwart, creme, blauw, bruin , rood en cremeblauw, soms natuurlijk met witte tabbytekening, of een witte ondervacht.
Karakter
Maine Coons zijn aardige, lieve en goedgehumeurde huisdieren. Normaal gesproken gaan
ze goed om met andere huisdieren en als de kennismaking als kitten al heeft plaatsgevonden,
zal het met honden ook prima samen gaan. Naar kinderen en mensen toe is de Maine
Coon zeer vriendelijk. Meestal worden ze graag geknuffeld en geaaid, en worden graag
zo nu en dan geborsteld.
De verzorging
De langharige vacht van de coon is zelfreinigend en blijft meestal met af en toe eens een borstelbeurt in prima conditie. Borstel vooral niet te hard, hiermee kan de vacht beschadigd worden. In de lente en de zomer gaat de vacht in de rui. De pluimstaart blijft altijd volbehaard.
.
